Makrofity – wodne rośliny.


Środowisko wodne obfituje w bogactwo form roślin i zwierząt, szczególne znaczenie dla wód mają makrofity będące często bioindykatorami.

a

Biondykator to organizm wskaźnikowy o wąskim zakresie tolerancji ekologicznej, reagujący na daną substancję lub stan ekosystemu, dobry bioindykator charakteryzuje się długim okresem wegetacyjnym, łatwością oznaczania, dużą liczebnością, szerokim zakresem występowania geograficznego.

a

Makrofity to zakorzenione wodne rośliny kwiatowe i duże glony bez jednokomórkowych i kolonijnych glonów, pod względem morfologicznym są bardzo zróżnicowaną grupą roślin (Szmeja, 2000). Zaliczamy do nich krajowe ramienice (Charophyta), niektóre paprotniki (Pteridiophyta), mszaki (Bryophyta) oraz nieliczna grupę roślin nasiennych (Spermatophyta) (Szmeja, 2000).

a

Hydrofity posiadają zdolność adaptacji w środowisku telmatycznym, czyli środowisku wodno- lądowym, Litorella uniflora może rozmnażać się płciowo na obrzeżach jezior, w pobliżu brzegów. Do makrofitów przyporządkować można także pleustofity. Organy odpowiadające za fotosyntezę mogą pływać po powierzchni wody lub być stale zanurzone w wodzie, do takich roślin należą te unoszące się w toni jak również te zakotwiczone w podłożu, wynoszące lub nie wynoszące organy asymilacyjne i organy rozmnażania ponad wodę. System klasyfikacji makrofitów oparto na kryterium formy wzrostu, podzielono go na trzy kategorie: zanurzone, częściowo zanurzone oraz o liściach pływających, podział ten zawdzięczamy Scultphore (1967). Natomiast inna klasyfikacje oparta została na ekofazach, czyli rodzajem objętego występowaniem siedliska. Podział ten mówi o ekofazie: płytkowodnej, silnie uwodnionego podłoża oraz głębokowodną (Szmeja, 2000). Rośliny wodne odznaczają się dużą plastycznością.

a

System oparty na wzroście pozwolił na wyodrębnienie dwóch grup gatunków:

1. Ryzofity- zakotwiczone lub zakorzenione w podłożu

  • magnopotamidy- charakteryzują się specyficznymi wysokimi pędami lub plechami, sztywne lub poddające się ruchom wody, prawie zawsze w całości znajdują się pod wodą (Elodea canadensis, Myriophyllum spicatum, Myriophyllum verticillatum)
  • parvopotamidy- drobny pokrój, bytują w płytkich rzadko głębokich wodach (Potamogeton pusillus, Elatine sp., Batriachium circinatum)
  • nympheidy- liście unoszą się na powierzchni wody, są długie i duże (Nuphar lutea, Nymphaea alba, Startiotes aloides)
  • isoteidy- równowąskie, drobne liście zebrane w rozetę, zimozielone (Isoetes lacustris, Litorella uniflora, Ranunculus reptans)

2. Pleustofity- rośliny unoszące się na powierzchni wody) – mające zdolność dryfować w jej toni

  • ceratophyllidy- Ceratophyllum demersum,
  • lemnidy- Lemna minor.

a

Odmienna budowa morfologiczna pomiędzy poszczególnymi gatunkami makrofitów znajduje odpowiedź w innym i wykształconym przez dobór naturalny sposobie zajmowania środowiska wodnego, natomiast części wspólne to efekt przynależności do bylin, czyli roślin wieloletnich.

a

Hydrofity pozbywają się narządów asymilacyjnych na zimę by następnego roku, wiosną z pąków wyrastających na kłączach , rozłogach pojawiają się rozmnóżki. Klonalne makrofity posiadają zdolność tracenia na zimę pędów, by przezimować w formie kłączy , rozłogów i bulwek nazywanych turionami. Sposób zimowania znajduje odzwierciedlenie jedynie w stosunku do ramet organizmów klonalnych (Szmeja, 2000).

Magdalena Wachowiak posted at 2010-10-7 Category: Makrofity

Leave a Reply

(Ctrl + Enter)